Mijn favorietjes
Mijn lieve vader, een vader met liefde, humor en keukentalent...een vader om trots op te zijn !
Mijn lieve moeder, in mijn hart en gedachten zal ze altijd blijven
Deze blijft altijd branden speciaal voor haar..
november 2009
Ontbijtpiet
Sinterklaas is er weer...we hebben de intocht weer overleefd en nog altijd is Femke in de volledige overtuiging dat de beste man helemaal uit Spanje is komen varen vergezeld met ontelbare pieten in allerlei uitvoeringen.
En vanaf dat moment hebben we hier thuis dus ook een piet in allerlei uitvoeringen...in de afgelopen jaren heb ik menig pietenpak aangeschaft of in elkaar geknutseld, de Zeeman speelde er leuk op in met een Profpietenpak...een Hoge hoogten pietenpak...een Test pietenpak...een muziekpietenpak...een Coole pietenpak...en ga zo maar door.
Tja, en als je dan helemaal stapelgek bent op verkleedkleding en je moeder is ook gek van pietenpakken...( hoe zou dàt nou komen...) dan heb je er dus na verloop van tijd zo een paar in je kast hangen. En ook Martijn stond ineens zijn pietenpakken zomaar af aan Femke....gek hè ;-)))
Nu gaat Femke dus alle dagen in een pietenpak naar school, de juf vindt het erg grappig en inmiddels is er een ware pietengekte aan het ontstaan in de klas. Gisteren mocht de dame zelfs gymen in haar pietenpak...ja, en dan is het dus ècht feest !!
Vanmorgen hadden we de HogeHoogtePiet aan de ontbijttafel zitten...elke ochtend is het weer een verassing hoe de dame naar beneden komt.
Zodra ze thuis komt uit school wordt er "Pietje" gespeeld...alle lege verpakkingen heeft ze ingepakt en in een jutenzak gestopt...en verder wil ze alleen nog maar pepernoten eten bij de thee.
Ach, we laten haar nog maar even...volgend jaar is het vast een heeeeel ander verhaal.
...slik...
Hij komt...hij komt...
In het hokkie van mijn moeder vond ik laatst een stapeltje vilt en thuis wist ik dat ik nog ergens een patroontje had.....ergens...
Maar ik heb het gevonden en ben aan de slag gegaan !
Ook het vele borduurgaren kwam goed van pas want ik had nu precies de juiste kleuren.
Wel een inimini-gepriegel maar het eindresultaat mag er zijn....
En dat ze klein zijn bewijst wel een legoblokje....
En daarmee ontstond er een volgend idee...want hier in huis is er lego zat !!
Femke en Martijn zijn helemaal verslingerd aan de lego, ze bouwen zich vaak helemaal suf en laten hun fantasie daarbij helemaal gaan.
Toen ze dus de boot en de pietjes zagen was het volgende slechts een kwestie van tijd...
Zaterdag is het zover....dan komt Sinterklaas weer in Nederland...
Ook dit jaar kijken de kinderen alleen met papa de intocht....mama moet werken....alweer...
Mama moet àltijd werken tijdens de intocht....tja...gek he...
En mama moet altijd naar toneel als de intocht is.... ;-)))))
Nog een paar weken en dan zullen we ook Femke uit de droom helpen...ik hoop dat ze er net zo om kan lachen als Martijn twee jaar geleden deed...die blik van hem...toen die piet die zo vaak langs was geweest...en ècht de èchte was..... ineens gewoon ging praten en zijn eigen moeder bleek te zijn....
Wat zijn we toch erg hè....
Maar nu ga ik snel teksten leren, want ik ben met glans door de casting heengerold en heb een pittige rol te pakken die op vele fronten nog veel van me zal gaan vergen...
Alvast een fijne intocht gewenst...en als je de énige echte zangpiet tegenkomt...doe haar de groeten van me ;-)))))
Gele band
Afgelopen vrijdag was het weer zover...Judo slip-examens voor Femke
Maar als je al 2 gele slippen hebt dan ga je dus op voor de gele band...
En hoe dat ging...kom maar mee ;
Ga maar rustig zitten, en let goed op !
De meester doet het één keer voor en dan moet ik aan de bak..
Heb je goed gezien hoe ze dat doen ?
Makkie hè...;-)
Kan ik ook !
Zet je schrap voor het echte werk...
Tegen een jongen met al een gele band...oef...kunnen we hebben...
En als ik nou zo draai......OEF...AAAiJa...PFFFf...
Bijna...Bijnaaa...Bijnaaaaaaaa...of toch niet...
Hè...mam...kom op...had je twijfels ?
De meester iniedergeval niet...of ik even mijn band af wil doen....
Ik krijg een andere !!
De gele !!
Nog even groeten, en dan snel naar huis !!
Dit moét papa zien !!!!
REI !!
Proeflap nummer één..
Afin...even snel dan..
Na een half uur bestuderen van de onderdelen...
Een half uur bestuderen van de handleiding...
En nog eens een half uur instellen van het apparaat...
Was het 40 keer zoef zoef zoef zoef zoef...( keer 40 dus )
En zie hier mijn eerste proeflap :
Tatatatatatataaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
Ben ik even stinkend trots op mezelf !!
En nou ga ik snel verder met het strijkwerk....
Of heeft iemand een paar kaboutertjes te leen ?
En zo vliegen de dagen vrolijk voorbij....
Jeempie...alweer woensdag !!
Wat gaat dat toch snel zeg...
Zat ik afgelopen weekend nog tot aan mijn nek toe in de wol, de knopen, de garens, de bandjes, de kantjes, de knutsels en de frutsels...inmiddels heb ik na een kleine zolderverbouwing de berg fournituren die uit het atelier van mijn moeder ( da's de naam hè Lenie ) kwamen hier een plek weten te geven.
Ook is de knutseljuf van de school van onze kinderen blij gemaakt met een grote zak wolrestanten zodat de kleuters de komende weken weer spinnenwebben kunnen maken ;-)
Maar ook ik kom nu toch ernstig tijd tekort...ik wil nu ineens alles tegelijk...want ook lagen er een heleboel "bijna klaar werkjes" in het atelier... je kan het zo gek niet bedenken, borduurwerkjes, frivolité kantjes, een "bijna klaar - grote beer" van schapenwol, een paard waar alleen de ogen en de manen nog aan moeten...een kerstman van wol...een telpatroon van Tosca de vorige hond en ik weet zeker dat die met ministeck van Martijn prachtig zal worden en ga zo maar door..
En toch staat er één ding nu bovenaan mijn wensen lijstje...
Het onder de knie krijgen van de breimachine, dè machine waar mijn moeder alle sokken en sloffen op maakte.
Alles was perfect opgeborgen, de handleiding van de machine, de beschrijvingen van de patronen, de kartonnen voor de zolen, het leer en ga zo maar door...moet te doen zijn.... al weet ik dat mijn moeder engelengeduld had als ze echt iets onder de knie wou krijgen...
Een prachtig bewijs hiervan vond ik in de handleiding...een kopie van een email van mijn moeder aan de winkel waar ze de breimachine had gekocht ;
"Thuisgekomen ben ik uiteraard direct aan het oefenen geslagen. In het begin was het echt wel moeilijk en alle beginnersfouten die er gemaakt kunnen worden, heb ik allemaal wel gehad, denk ik..
Kromme naalden, vastgelopen slede, lange lussen aan het begin, breiwerk wat er spontaan afviel, russel handels die vanzelf in andere positie kwamen, garen wat te dik, of te dun gesponnen was, de juiste bijpassende spanning, maten van het breiwerk wat niet meer klopte en meer van dat soort dingen.
Maar, stug volgehouden en steeds in alle rust opnieuw beginnen heeft succes gehad.
Ik heb nu een patronenboekje met alle breipatronen voor sokken vanaf maat 22 t/m maat 44 en heb inmiddels 55 paar sokken klaar liggen die mijn goedkeuring kunnen wegdragen."
Je begrijpt dus...
Deze dame gaat de confrontatie met haar eigen geduld en de LK 150 aan !!
Men neme een pompoen...
Goed dan,
Op speciaal verzoek omdat hij ook wel erg geslaagd was...
Door te klikken op de volgende link kan je onder de kop FILM een kort filmpje genaamd BUREN bekijken, deze is opgenomen in opdracht van comité 4, 5 mei.
De draaiduur was een hele dag, de lol erna nog langer maar het filmpje zelf geloof ik iets van een minuut..
Link : Buren
Doorklikken naar WORK en dan zoeken op FILM : Buren
Dan wens ik jullie verder nog een zeer geslaagd weekeinde !!
Weer in beweging...
Heel kalm en bedaard beginnen er weer vormen van regelmaat zichtbaar te worden.
Bewust had ik veel dingen in mijn leven op een zijspoor gezet...sommige uit zelfbescherming, andere uit pure noodzaak.
Alle toneelactiviteiten had ik stopgezet en zelfs mijn rol in een erg leuk project teruggegeven, ik wou me slechts focussen op één ding, het moest gewoon zo zijn.
Ook het contact met mijn omgeving had ik op een heel laag pitje gezet...zo zeg je dat dan hè...maar eigenlijk heb ik veel contacten in een zeef gemikt en ben erg gelukkig met dat wat er aan de onderkant weer uit is gekomen....en dat wat er nog in ligt...dat noemen we dan maar het resultaat van de wijze lessen van het leven, of gewoon pech..
Vaak heb ik na het spelen van een laatste toneelvoorstelling in een reeks last van het "grote gat", je bent dan zo druk bezig geweest met één ding dat wanneer dat weg valt je jezelf weer even overeind moet helpen...nu voelt dat niet zo...ik merk dat juist het oppakken van dat wat ik zo bewust naast me neer had gelegd me enorm veel energie geeft en me helpt om weer in beweging te komen.
Vanmorgen ben ik weer gaan sporten, normaal leefde ik me een paar keer per week uit op allerlei cardio- en fitness apparaten maar dit keer ben ik een body-step les gaan volgen...doe eens gek...doe eens wat anders...ik vrees dat het traplopen morgen wat moeilijker zal gaan....maar dat zien we morgen wel weer.
Ook ben ik gisteren weer gestart bij toneel...we gaan beginnen aan een grote komedie klus van Haye van der Heyden...en volgende week dinsdag gooi ik me in de casting strijd...ben benieuwd...
Het voelt goed allemaal..moet ook, want een andere keuze is er niet, en het is de opdracht die we mee hebben gekregen.
Het is herfst...maar de zon schijnt...dank je wel mam !
Het hok
Bijzondere dagen...zo heb ik ze beleefd..
Samen met mijn vader heb ik de kleding van mijn moeder, en vele andere zaken uitgezocht.
Vreemd genoeg zag ik er niet tegenop, het was goed zo.
Na het overlijden van mama heb ik heel sterk het gevoel dat ze op een andere manier gewoon gebleven is...een manier waarbij nog kleding nog andere zaken van belang zijn.
En dus was het afscheid nemen daarvan een stuk minder zwaar dan ik in eerste instantie verwachtte.
Terwijl ik de kasten leeghaalde en ze in de woonkamer uitzocht vond mijn vader op de kast een vilten hoed die hij ooit voor een kastelentocht had aangeschaft, het paste nog en het was warm en bleef de hele ochtend op zijn hoofd pronken terwijl we van allerlei kanten diverse kleding en herinneringen te voorschijn haalden.
Kledingstukken met allen een verhaal,
De paarden t-shirts die ze de laatste dagen droeg omdat ze zo fijn zaten, de kleding die ze had aangeschaft toen ik ging trouwen, haar badjas..die ze al eens helemaal opnieuw had moeten vaststikken omdat het stiksel "op" was maar de badjas nog niet, de vele mooie jasjes die ze zelf gemaakt had met de door haar ontworpen labels : "Made by Helena Boetiek"
De vele gehaakte, gebreide, gepunikte, geborduurde, gefrunikte truitjes waar ze nooit afstand van had kunnen doen al droeg ze ze al lang niet meer.
De baljurk die ze droeg toen ze 25 jaar getrouwd was, hij zat tesamen met de zilveren schoentjes, het zilveren tasje, de zilveren handschoentjes, de zilveren omslagdoek en sierraden prachtig opgeborgen in een grote doos.
Maar ook de kleding die ze de laatste maanden had moeten aanschaffen omdat overmatig mokka en paling gebruik dit noodzakelijk maakten.
Veel kleding zal gaan naar een goed doel en ik hoop dat de mensen die dit gaan dragen er blij mee zullen zijn, dat kan haast niet anders, maar ik heb ook kleding meegenomen die me nog veel warmte zal gaan brengen !
Ook hebben we een start gemaakt met het uitzoeken van de bijkeuken..
Een kamer met vele namen...Rookhok..hobbykamer..washok..blafhok..naaikamer..
Daar trok mijn hele jeugd opnieuw voorbij...vele, vele patronen van o.a. de poppenjurkjes die de poppen nu draagt waar Femke sinds kort mee speelt of van jurkjes waar ik vroeger zelf in rondliep, blikjes waar vroeger thuis de hagelslag in zat, mooie stenen met daarop met potlood geschreven de datum en plek waar ze tijdens een vakantie gevonden waren en ga zo maar door...met groot respect voor haar geordendheid maar nog meer voor haar inmense creativiteit op een ongekend breed vlak, ik voel me gezegend met slechts een deel van die creativiteitsdrang!
En al zijn we er nog lang niet...toen ik weer naar huisging..had het "hok" een andere sfeer, een andere uitstraling...en denk ik dat het hokkie straks nog maar één naam waardig is.."Jan's hok"
Een plek waar hij zijn draai zal vinden !
Met vele gevoelens en spullen ben ik naar huis gereden, spullen die ergens bij ons als zijn kinderen een plekje in huis zullen vinden, maar bovenal met een gevoel van trots, trots op mijn vader hoe hij met beide benen in deze tweede fase van zijn leven is gaan staan, zijn toekomst niet schuwt en er echt wat van probeert te maken...zoals ik al aangaf...mama is op een bepaalde manier gebleven...
en ze haalt nog altijd het beste in ons boven...
Vijgen in Rum
Met vallen en opstaan breng ik mijn leven weer op tempo..
En zolang ik lekker bezig blijf gaat dat beter dan wanneer ik te diep in gedachten verzonken raak.
Ik hoor mezelf vaak zeggen "Sorry...wat zei je ?" ik ben dan slechts toeschouwer van de film die in mijn hoofd wordt afgedraaid en was het echte leven dan weer even helemaal kwijt.
En ook dat ordenen in mijn hoofd heb ik nodig, want alle herinneringen wil ik nog heel vaak kunnen ophalen en dat lukt niet als het er een rommeltje is.
Onze levens gaan door, en daar kan ik dan maar beter met beide benen weer in gaan staan.
Vandaag heb ik me gestort op de Vijgen in Rum, een recept van mijn moeder die ze een tijdje geleden op haar web-log had genoteerd.
De vijgen had ik al een tijdje in huis, de weckpot had ik aangeschaft maar nu de rest nog..
Voorheen zou ik minstens één keer mijn moeder hebben geraadpleegd over een interpretatie van het recept en daarna zou ik zeker nog een keer gebeld hebben om trots te melden dat het was gelukt, en vervolgens zou ik bij een volgend bezoek toch zeker wat voor haar hebben meegenomen ter beoordeling..
Maar nu moest het dus anders...
Zeer zorgvuldig heb ik het recept doorgelezen en vond ik de antwoorden op mijn vragen zelf.. wat zou mijn moeder gezegd hebben...en ik wist het..
en stukje bij beetje ontstond er een heerlijk geurend drankje..
Nu moet de tijd de rest doen,
en als het drankje tegen de feestdagen op zijn best zal zijn,
dan gaat de pot gewoon mee naar mijn vader !!
Weigelia - herfst - 2009
De mooiste tijd lijkt nu voorbij...
Er zullen zwaardere tijden volgen
Tijden waarin kou en regen je op de proef zullen stellen
Tijden waarin de wind zal trachten je omver te blazen
Dagen waarin je meer in het donker dan in het licht zult staan
Je zult misschien wat blad verliezen...
Maar nimmer jezelf
Want er komt een dag,
en dan sta je er weer
Misschien hier en daar een takje minder
en voor je gevoel ook veel minder in de bloei dan ooit tevoor
Maar laat de zon je dan helpen
En je zult zien
De liefde en de warmte in je wortels hebben je nooit verlaten
Laatste reacties